చీరాల చరిత్ర

1919లో వలస ప్రభుత్వం చీరాల, పేరాలను ఒకే మునిసిపాలిటీగా విలీనం చేసి, వార్షిక పన్నును సుమారు పదింతలు పెంచాలన్న నిర్ణయం — మొదటి ప్రపంచ యుద్ధానంతర ఇబ్బందులతో ఇప్పటికే సతమతమవుతున్న నివాసితుల్లో తీవ్ర ఆగ్రహాన్ని రేకెత్తించింది. స్థానిక ఫిర్యాదుగా మొదలైన ఇది, తరువాతి రెండేళ్లలో ఆంధ్ర ప్రాంతంలో గాంధేయ శాసనోల్లంఘనకు అత్యంత విశేషమైన ఉదాహరణగా మారింది.

ఎడిన్‌బరో విశ్వవిద్యాలయంలో ఆర్థికశాస్త్రం చదివి, 1920 కలకత్తా కాంగ్రెస్ సమావేశం శాసనోల్లంఘనను ఆమోదించిన తరువాత పూర్తికాల జాతీయవాద కార్యకర్తగా మారిన దుగ్గిరాల గోపాలకృష్ణయ్య ఈ ఉద్యమానికి నాయకత్వం వహించారు. 1921లో విజయవాడలో గాంధీజీని కలిసినప్పుడు, ఆయన రెండు మార్గాలను సూచించారు: ప్రభుత్వ ఒత్తిడిని ఎదిరిస్తూ కొనసాగడం, లేదా మునిసిపల్ ఉత్తర్వుకు పరిపాలించడానికి ఏమీ మిగలకుండా పట్టణాన్ని ఖాళీ చేయడం. 1921 ఏప్రిల్ 6న గాంధీజీ స్వయంగా చీరాల-పేరాలను సందర్శించి, ఖాళీ చేసే ప్రణాళికను బలపరిచారు.

తరువాత జరిగింది అసాధారణం: అంచనా ప్రకారం 13,000 మంది నివాసితులు — కుటుంబాలతో సహా — స్వచ్ఛందంగా తమ ఇళ్లను వదిలి, పట్టణ శివార్లలో నిర్మించిన రామనగర్ శిబిరానికి తరలివెళ్లి, అక్కడ సుమారు పదకొండు నెలలు నివసించారు. ఇది సామూహిక దృఢసంకల్పానికి అపూర్వమైన నిదర్శనంగా దేశవ్యాప్తంగా వార్తలకెక్కింది.

ఈ సత్యాగ్రహం తక్షణ లక్ష్యాన్ని సాధించలేకపోయింది — వనరులు తరిగిపోవడం, గోపాలకృష్ణయ్య జైలుపాలు కావడంతో చివరికి ఉద్యమం సన్నగిల్లి, నివాసితులు మునిసిపాలిటీకి తిరిగి వచ్చారు — అయినప్పటికీ ఆంధ్రలో స్వాతంత్ర్య ఉద్యమ సంస్థాగత జ్ఞాపకంపై ఇది శాశ్వత ముద్ర వేసింది. 1921 బెజవాడ (విజయవాడ) కాంగ్రెస్ సమావేశంలో గోపాలకృష్ణయ్య నేతృత్వంలోని కాషాయ వస్త్రధారుల స్వచ్ఛంద దళం, 'రామ దండు' (రాముని సైన్యం), మౌలానా మహమ్మద్ అలీచే 'భారత ఎర్ర సైన్యం' గా అభివర్ణించబడినట్లు చెబుతారు.